Słownik pojęć · AML
Środki bezpieczeństwa finansowego
W skrócie
Podstawowe czynności wobec klienta - identyfikacja i weryfikacja jego tożsamości, ustalenie beneficjenta rzeczywistego i struktury własności, ocena celu współpracy oraz bieżące monitorowanie. Jeśli biuro nie może ich zastosować, nie nawiązuje współpracy albo ją rozwiązuje.
Kiedy biuro rachunkowe stosuje środki bezpieczeństwa finansowego?
Ustawa AML wskazuje m.in. następujące sytuacje:
- nawiązanie stosunków gospodarczych - czyli praktycznie każdą umowę o stałą obsługę,
- transakcję okazjonalną o równowartości 15 000 euro lub większej,
- podejrzenie prania pieniędzy lub finansowania terroryzmu,
- wątpliwości co do prawdziwości lub kompletności danych identyfikacyjnych klienta.
Wobec obecnych klientów biuro stosuje środki ponownie, w szczególności gdy zmieni się charakter lub okoliczności współpracy albo dane klienta lub beneficjenta rzeczywistego.
Jak dobrać zakres środków do klienta?
Zakres i intensywność zależą od ocenionego ryzyka: uproszczone środki przy potwierdzonym niższym ryzyku, standardowe dla większości klientów, wzmożone przy wyższym ryzyku i obowiązkowo m.in. wobec PEP. Przy spółce trzeba pamiętać też o osobach działających w jej imieniu - biuro identyfikuje je, weryfikuje ich tożsamość i sprawdza umocowanie.
Zastosowane środki trzeba udokumentować, a na żądanie organu kontroli wykazać, że były odpowiednie do ryzyka. Samo „ryzyko: niskie” bez uzasadnienia tego nie wykaże. Krok po kroku: Ocena ryzyka klienta.
Co zrobić, gdy klient nie przekaże potrzebnych informacji?
Jeśli biuro nie może zastosować któregoś ze środków - na przykład klient odmawia wskazania beneficjenta rzeczywistego - nie nawiązuje współpracy, a trwającą rozwiązuje. Ocenia też, czy sytuacja nie uzasadnia zawiadomienia GIIF. Informując klienta o odmowie, nie wolno ujawnić, że biuro rozważa lub przekazało zawiadomienie.