Słownik pojęć · AML
Osoba zajmująca eksponowane stanowisko polityczne
PEP
W skrócie
Osoba pełniąca znaczącą funkcję publiczną, np. minister, parlamentarzysta, sędzia sądu najwyższego, ambasador czy członek organów spółki, w której ponad połowa akcji lub udziałów należy do Skarbu Państwa. Przepisy obejmują też członków rodziny PEP i ich bliskich współpracowników. Współpraca z PEP wymaga wzmożonych środków bezpieczeństwa finansowego.
Kto jest PEP w rozumieniu ustawy AML?
Ustawa obejmuje m.in. członków rządu, parlamentarzystów, ambasadorów, wyższych oficerów oraz członków organów spółek, w których ponad połowa akcji albo udziałów należy do Skarbu Państwa lub innych państwowych osób prawnych. Krajowe stanowiska wymienia rozporządzenie z wykazem - jest w nim każdy wójt, burmistrz i prezydent miasta oraz ich zastępcy, niezależnie od wielkości gminy. Nie ma w nim radnych ani sołtysów.
Członkiem rodziny jest małżonek lub osoba pozostająca z PEP we wspólnym pożyciu, dziecko i jego małżonek lub partner oraz rodzice. Rodzeństwo według obecnej ustawy - nie.
Jak biuro rachunkowe ustala status PEP klienta?
Ustawa wymaga procedur opartych na analizie ryzyka. Biuro może przyjąć od klienta oświadczenie w formie pisemnej lub dokumentowej z klauzulą „Jestem świadomy odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia.”, ale nie jest to obowiązkowe. Sam screening w bazie też ma luki: wykaz to lista funkcji, nie osób, a członków rodziny bazy często nie widzą. Status sprawdza się także u beneficjentów rzeczywistych klienta.
Częsty błąd to wzór z jednym pytaniem „jestem / nie jestem PEP”, bez pytań o rodzinę i bliskich współpracowników. Więcej: Oświadczenie PEP klienta biura rachunkowego.
Co się zmienia, gdy klient okaże się PEP?
Status PEP nie oznacza odmowy obsługi. Biuro uzyskuje akceptację kadry kierowniczej wyższego szczebla (w biurze jednoosobowym - samego przedsiębiorcy), ustala źródło majątku i źródło pochodzenia wartości majątkowych oraz intensywniej monitoruje współpracę. Po zakończeniu pełnienia funkcji środki uwzględniające wyższe ryzyko stosuje się do czasu ustalenia, że ono już nie występuje, ale nie krócej niż przez 12 miesięcy.