Słownik pojęć · AML
Państwo trzecie wysokiego ryzyka
W skrócie
Państwo, które według wiarygodnych źródeł, np. ocen FATF lub wykazu Komisji Europejskiej, nie ma skutecznego systemu przeciwdziałania praniu pieniędzy albo ma w nim poważne braki. Powiązanie klienta z takim państwem podnosi ryzyko.
Skąd biuro wie, które państwo jest państwem trzecim wysokiego ryzyka?
Ustawa AML nie zawiera własnej listy państw. Odsyła do informacji z wiarygodnych źródeł, w tym raportów z ewaluacji przeprowadzanych przez FATF i organizacje z nią powiązane, a w szczególności do państw wskazanych przez Komisję Europejską w akcie delegowanym wydanym na podstawie art. 9 dyrektywy 2015/849. Procedura biura powinna więc wskazywać źródło, z którego biuro korzysta, i odwoływać się do jego aktualnej wersji, zamiast przepisywać listę państw.
Kiedy powiązanie z takim państwem wymaga wzmożonych środków?
Przy stosunkach gospodarczych lub transakcjach związanych z państwem z wykazu Komisji Europejskiej wzmożone środki są obowiązkowe. Biuro co najmniej:
- uzyskuje dodatkowe informacje o kliencie, beneficjencie rzeczywistym i zamierzonym charakterze współpracy,
- ustala źródło majątku i źródło pochodzenia wartości majątkowych,
- uzyskuje informacje o przyczynach i okolicznościach transakcji,
- uzyskuje akceptację kadry kierowniczej wyższego szczebla,
- częściej i szerzej monitoruje współpracę.
Powiązanie z państwem o wysokim poziomie korupcji albo objętym sankcjami ONZ lub UE to z kolei jeden z czynników wyższego ryzyka z art. 43 ustawy AML, które biuro uwzględnia w ocenie ryzyka klienta.
Gdzie biuro rachunkowe może zauważyć takie powiązanie?
Nie tylko w siedzibie klienta. Sygnałem może być zagraniczny wspólnik lub beneficjent rzeczywisty, a także kontrahenci i płatności widoczne w dokumentach księgowych. Dlatego ankieta przy przyjęciu klienta powinna pytać o kraje, w których działa i z których pochodzą jego główni kontrahenci, a ocena ryzyka klienta - traktować obszar geograficzny jako osobny czynnik.